Nie myślę…
Brak inspiracji i motywacji.

Szare komórki w szarym płynie
odpoczywają w błogim lenistwie.

Nie myślę…
W czas pełni i nowiu.

Głowę mam wyjątkowo lekką,
kark wcale mnie nie boli.

Nie myślę…
Papier biały i czysty.

Smakuje mi każda kawa,
ciepły alkohol mile podrażnia.

Nie myślę…
Bez pytań i wątpliwości.

Potępia mnie ważna filozofia,
rozkazuje zmusić mózg do myślenia.

Może pomyślę…
Póki co….

cieszę się życiem.

Księżyc w pełni świecił nad palmiarnią. Odbijał blask czystych szyb i próbował przebić się do wnętrza poprzez brudne. Dotarł też do niewielkiej budy dla psa i dyskretnie zaglądał do środka.
Reksio przeciągnął się leniwie. Ziewnął. Wyszedł na zewnątrz. Napił się wody z kolorowej miseczki, o której zawartość dbali pracownicy palmiarni. Usiadł i pilnie nasłuchiwał.
Oczekiwał gości. I to nie byle jakich. Zagranicznych. Z Czech miał przybyć Krecik, z Niemiec – Piaskowy Dziadek, a z Rosji – Wilk i Zając. Wszystkich łączyła wspólna przeszłość, a obecnie wspólne problemy.