sowie

Basket and witches czyli sposób na uratowanie polskiej koszykówki

Ostatnio komentowane
Publikowane na tym serwisie komentarze są tylko i wyłącznie osobistymi opiniami użytkowników. Serwis nie ponosi jakiejkolwiek odpowiedzialności za ich treść. Użytkownik jest świadomy, iż w komentarzach nie może znaleźć się treść zabroniona przez prawo.
Data newsa: 2020-10-20 09:42

Ostatni komentarz: super...szkoda, że nie napisałaś jaki kościół w Wałbrzychu. PIsz dalej na na koniec roku książka. ja swoją szykuję na i półeocze...
dodany: 2021.01.18 11:09:17
przez: obba
czytaj więcej
Data newsa: 2013-04-05 13:21

Ostatni komentarz: Świetne...gratuluję...czas na książkę.

dodany: 2021.01.15 08:45:03
przez: adam
czytaj więcej
Data newsa: 2020-10-20 09:40

Ostatni komentarz: Mój tata też należał do ZBOWiD-u. Pełnił tam jakaś funkcję. Wspominal, że do ZBOWiD-u dla korzyści materialnych zapisują się osoby, których w tamtych czasach nie było na świecie. 😊
dodany: 2020.11.14 09:25:09
przez: Bozena
czytaj więcej
Data newsa: 2012-05-11 09:24

Ostatni komentarz: Zostały tylko wspomnienia i wiara że tu wrócimy piłkarze i kibice jak zadawanych lat.
dodany: 2019.05.25 12:46:39
przez: Paulo7860
czytaj więcej
Data newsa: 2011-05-15 20:15

Ostatni komentarz: Boże, który mieszkasz w Wałbrzychu.............

Wspaniałe!!!
dodany: 2019.03.20 19:01:12
przez: Darek
czytaj więcej
Data newsa: 2016-09-13 16:01

Ostatni komentarz: Super! Bardzo miło się czyta
dodany: 2017.01.06 22:01:25
przez: Jan
czytaj więcej
Data newsa: 2011-10-13 14:20

Ostatni komentarz: Witam.Oczywiscie znam te podpisy na kartce: od gory
7.Leon Klonowski
4.Janusz Lewandowski
9.Mieczyslaw Zenfle
13.Boguslaw Rutecki
10.Jacek Grodecki.
Pozdrawiam .
dodany: 2016.07.29 15:38:52
przez: Jacek Grodecki
czytaj więcej
Pewnego razu na moście....
2020-11-18 15:08

Na moście św. Jana w Kłodzku w słoneczny dzień od samego rana panował ruch. Najpierw przemieszczali się mieszkańcy miasta. Spokojnie patrzyły na nich posągi z mostu. Dopiero potem rodzaj przechodniów zmienił się. Pojawili się obcy czyli turyści pojedynczo i w grupie.


Jedna z grup wrzeszczała. Jak na późną podstawówkę przystało. Małolaty ruszyły szturmem do figur i próbowały dostać się w ich objęcia. Jeden, przy pomocy kolegi pchającego go do góry, już dotykał szat Marii Magdaleny, gdy dwie panie w wieku balzakowskim ściągnęły go na dół:
- Nie waż się wchodzić na pomnik! W dole jest rzeka, spadniesz i utopisz się!
Późna podstawówka otrzepała spodnie i wzruszyła ramionami.
- A teraz dzieci stańcie spokojnie i posłuchajcie historii tego mostu! Jacek, nie grzeb w plecaku Krysi! Krysia, przestań go bić! Cisza! A więc było to tak: W XII wieku ludzie postanowi wybudować ten most, bo zabrakło im pieniędzy na przeprawy rzeką łodzią. Budowano go sto lat. Do budowy wykorzystano kurze jaja z pobliskiej fermy. Kury dopadła ptasia grypa i trzeba było wszystkie zabić. Okoliczna ludność ucztowała jedząc drób, gdyż człowiek jeszcze wówczas na grupę nie chorował. Po kurach zostały tysiące jaj, których ludność już nie była w stanie zjeść. Białka postanowiono wykorzystać jako zaprawę murarską do budowy tego mostu, a z żółtek powstały znajdujące się w pobliżu Kłodzka – Góry Złote.
Most zatrząsł się.
Pani chwyciła drugą panią za rękę. Dzieci wrzasnęły jeszcze głośniej.
W obawie aby most na jajach nie zawalił się, szkolna wycieczka szybko pobiegła w stronę Ratusza.
Jedynie wytrawny obserwator mógł zauważyć, że powodem zatrzęsienia się mostu był ruch posągów. Dostojne i spokojne figury nie wytrzymały nerwowo opowieści o fermie, ptasiej grypie i górach z żółtek. Nerwy im puściły. Szybko jednak wróciły do stanu pierwotnego i zaciskając zęby nadal stały dumnie reprezentując swoje miasto. Dopiero kiedy mrok zapadł nad miastem, a nad brzegiem Młynówki rozbłysły latarnie, ludzie rozeszli się do swoich domów, turyści do hoteli, posągi głęboko odetchnęły.
- Skandal! Większych bzdur nie słyszałem jak tu stoję od osiemnastego wieku – oburzył się św. Franciszek Ksawery, patron Kłodzka.
Przytaknął mu Jan Nepomucen:
- Tak się wnerwiłem, że poluzowałem się u dołu. O rety, co będzie jak spadnę do Młynówki!
- Nic ci się nie stanie, przecież chronisz przed powodzią, zatem woda nic złego ci nie uczyni – uśmiechnęła się figura Matki Boskiej. Nepomucen westchnął:
- Ale w 1997 miasta nie upilnowałem... Do dziś gryzie mnie sumienie...
Pod posągiem Wacława też coś zaszeleściło:
- Mnie też poluzowało....
- I mnie puściły nerwy ...- odezwała się Trójca spoglądając na figurę Chrystusa. Ten pokiwał głową na znak, iż opowieść o kurach chorych na ptasią grypę również zachwiała jego piedestałem. Siedząca u jego stóp Maria Magdalena odezwała się nieśmiało:
- A może by tak zejść choć na chwilę z tego mostu...iść na spacer brzegiem Młynówki, a potem do Nysy...Setki lat temu nas tu postawiono i stoimy, a Kłodzka, które reprezentujemy, nie znamy....
Oj, westchnęły posągi, oj, rozmarzyły się.... Matka Boska chciałaby zobaczyć Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, najpiękniejszy gotyk z barokowymi wnętrzami. Franciszek zapragnął dostać się na Twierdzę Kłodzką, o której wszyscy mówią, którą wszyscy widzieli, a on – patron miasta, zniewolony na moście, nigdy nie widział. Trójca oznajmiła, że chętnie mu potowarzyszy. Chce ze szczytu twierdzy zobaczyć miasto i otaczające je góry. Może uda się zobaczyć legendarny Szczeliniec? Wacław marzył o spacerze po mieście. Czy rzeczywiście Kłodzko podobne jest do jego rodzinnych Czech? Na spacer chciał się wybrać również nękany wyrzutami sumienia Nepomucen, ale w innym celu. Chciał zobaczyć, czy zniszczenia po powodzi zostały już usunięte i ludzie mogą spokojnie mieszkać.
- A ja bym chciał tylko na Starówkę, do Ratusza ...– odezwała się figura Chrystusa.
Na moście zaległa cisza.
- Mam plan – szepnęła po paru minutach Trójca – Skoro już jesteśmy poluzowani, łatwo będzie nas ruszyć. A ruszy nas herb czyli lew pilnujący ratuszowego zegara. Jest silny, ma dwa ogony, chwyci nimi każdego z nas i zsunie na dół.
Posągi poruszyły się z radości:
- A gdzie ten lew? Dawać lwa! Zawołajcie go!
- Nie tak prędko – uspokoiła wszystkich Trójca – Lew też jest kamienny i wstaje tylko w czasie nowiu Księżyca.
- Dlaczego w czasie nowiu, a nie w pełnię? – zapytała Magdalena.
- Pełnia to czas dla wilczycy z kamienicy przy ulicy Grottgera. Kiedyś przepowiedziano, że Kłodzko nawiedzi taka powódź, że woda sięgnie do brzucha wilczycy. I tak się stało. Wilczyca podobnie jak Nepomucen ma do dziś wyrzuty sumienia, że gdyby wcześniej wykąpała się w Nysie, powodzi by nie było. Teraz profilaktycznie w każdą pełnię schodzi z kamienicy i biegnie do rzeki wykąpać się. Ale druga przepowiednia mówi, że kiedyś powódź będzie tak wielka, że lew z ratusza napije się wody z Nysy. Więc lew też profilaktycznie co nów biegnie do rzeki i pije tę wodę....
- Troszczą się o moje miasto... – pokiwał z uznaniem głową Franciszek –Musimy zatem stać mocno na postumentach, żeby żaden z konserwatorów zabytków nie zauważył, że się poluzowaliśmy, a w czas nowiu....
Za dnia posągi na moście świętego Jana stają nieruchomo, pozują do zdjęć i dumnie reprezentują miasto....
A w czasie nowiu „ przeciwnym losom podlegając, przecie, wbrew nadziei, do pomyślnego skutku sprawy swe przywiedli”....


Most św. Jana w Kłodzku – zabytkowy kamienny most nad rzeką Młynówką, ma cechy budowli gotyckiej. Dokładna data budowy kamiennego mostu nie jest znana, jego początki datują się na II połowę XIII wieku. Most w przeszłości nosił nieoficjalną nazwę „most na jajach”. Nazwa wzięła się stąd, że most zbudowano na zaprawie z białka jaj kurzych, wapna i piasku. Na filarach mostu stoi sześć kamiennych rzeźb, przedstawiających: Trójcę Świętą i Ukoronowanie NMP, św. Jana Nepomucena najpopularniejszego świętego w regionie, Ukrzyżowanie, św. Franciszka Ksawerego patrona chroniącego od chorób, Pietę i św. Wacława. Ze względu na swą architekturę, most jest często porównywany do słynnego Mostu Karola w Pradze.
Źródło - internet
 

Na moście w Kłodzku


Wróć
dodaj komentarz | Komentarze: